Park Tasveld: 10 jaar later
In de afgelopen jaren is de spoorzone verandert van een industrieterrein in een levendige woonwijk. Recent is ook het laatste deel van de woningen gerealiseerd. Graag zoomen we in op het park: Tasveld. Het is de entree tot de Sint-Jozefparochie, gezien vanaf het station. Wat is er in werkelijkheid geworden van het plan? Zijn de verwachtingen realiteit geworden?
Eerder schreven we in een stuk over veilige (school)fietsroutes. Over hoe er goed gekeken kan worden naar de verbinding tussen het station en het scholenkwartier.
Naam ‘Tasveld’
Tasveld verwijst naar het vroegere steenfabriekverleden van deze plek. Het woord tas slaat hier op optassen: het opstapelen van stenen. Op die manier houdt de naam de herinnering levend aan de steenfabrieken die vroeger in dit gebied stonden, rond de Steenovenweg en Fabriekstraat.
“Wellicht is dit plan wel typerend voor de manier van werken van dit college in de afgelopen 10 jaar: afspraken niet nakomen, matige kwaliteit leveren, en niet denken in oplossingen.”
– Edwin Meulendijks
Plan ‘Tasveld’
Een 30 meter brede strook van 105 meter lang. Een groen park als verbinding met en toegang tot het station en de Sint-Jozefparochie. Al in 2015 was men zover om het plan voor het park uit te werken. In 2016 volgde de realisatie. Samen met bewoners werd een plan gemaakt dat vele mooie facetten kende.
Inmiddels zijn we 10 jaar later en kijken we graag naar de uitwerking in de praktijk. Lange tijd had het park te lijden onder de woningbouw in de omgeving. Een verharding voor hulpdiensten, vernielde gazons door bouwverkeer, opslagruimte voor rioolbuizen. Nu de allerlaatste huizen zijn opgeleverd, is de tijd gekomen om de balans op te maken. We kijken per onderdeel van het plan naar wat ervan terecht is gekomen. Wellicht is dit plan wel typerend voor de manier van werken van dit college van DOE!, DeurneNU en VVD in de afgelopen 10 jaar: afspraken niet nakomen, matige kwaliteit leveren, en niet denken in oplossingen.
Onderdeel 1: Beplanting
We tellen vijf grote bomen in het groene park, waaronder volgens het plan drie Gingko’s. Verder zouden er 11 bomen (Liquidambar) langs het fietspad komen. Rondom de muurtjes in het noorden en zuiden zouden grote delen Spirea komen: een struik met dofgroen blad en paarsroze bloemen. Langs het asfaltpad was Hypericum als bodembedekker voorzien, samen met Buddleja: mooie vlinderstruiken die veel bloemen produceren. In het noordelijk gedeelte zou een grote groep Hydrangea, oftewel hortensia’s, komen. Noemenswaardig is ook de grote rode beuk in het midden van het park: een Fagus sylvatica ‘Atropunicea’.
De werkelijkheid: weinig beplanting
De grote bomen in het groene park zijn geen Gingko’s. Die staan nu juist langs het fietspad, waar Liquidambar had moeten komen. Vrijwel alle struiken en lage beplanting ontbreken. Er staan alleen een paar stukjes beukenhaag. Ook de grote centrale rode beuk ontbreekt.
Oplossing: direct in actie komen om alsnog te zorgen dat de beloofde plannen worden gerealiseerd. Een monocultuur van gras is te beperkt. In dit deel van Deurne verdient het groen veel beter.
Onderdeel 2: Muurtjes
Twee muurtjes die een herinnering aan het verleden moesten vormen. Aan de geschiedenis van de steenfabrieken, waar de stenen na het bakken werden “opgetast”. Een belangrijk element van het Tasveld, waar ook de naam mooi zichtbaar in verwerkt had kunnen worden. Ook voor de veiligheid zijn deze muurtjes nuttig, omdat ze voorkomen dat kinderen direct de weg op rennen. En bij het voetballen vormen ze een goede barrière.
De werkelijkheid: geen muurtjes
Geen muurtjes. Geen extra veiligheid voor kinderen. De funderingen zijn wel gestort.
Het plan was om hiervoor leerlingen van een lokale metselopleiding in te zetten, als maatschappelijk project. Helaas bleken er geen leerlingen te zijn die deze richting volgden. Vervolgens legde de gemeente de bal terug bij vrijwilligers en dreigde men de funderingen anders maar te verwijderen. Dat is niet denken in oplossingen.
Oplossing: zorg dat de muurtjes alsnog gerealiseerd worden. Zoals het college zelf vaak aangeeft, leveren projectontwikkelaars bij woningbouw ook een bijdrage aan de voorzieningen in de omgeving. Aangezien de woningen aan de oostzijde recent zijn gerealiseerd, was (of is) dit een mooie opdracht voor de betreffende ontwikkelaar.
Onderdeel 3: Stapstenen & Wandelpad
Een volledig slingerend wandelpad van asfalt. Daarnaast een groen ‘stap-pad’ van stapstenen, dwars door het groen en de wadi’s. Het wandelpad werd bewust van asfalt gemaakt, zodat je er ook fijn met rolschaatsen overheen kon rijden. Verbonden met de voetpaden langs de huizen en met het brede fietspad.
De werkelijkheid: asfalt eruit & geen stapstenen
Het asfalt wandelpad is er gekomen. Helaas is later een groot deel uitgebroken om andere werkzaamheden uit te kunnen voeren. Dat deel is daarna niet in asfalt hersteld, maar met klinkers teruggelegd.
Van het stap-pad met stapstenen is niets terechtgekomen. De wadi’s doorkruisen is er sowieso niet bij, met grote rioolaansluitingen en rotsblokken als obstakels.
Oplossing: op z’n minst moet het wandelpad weer in asfalt worden hersteld. Daarbij kan direct worden bekeken of het in de huidige vorm voldoende uitdaging en plezier biedt voor de jeugd, die er bijvoorbeeld ook graag met steps overheen gaat.
Onderdeel 4: Speelheuvel
Een speelheuvel met veel uitdaging voor kinderen. Iets verhoogd en, volgens de plannen, met natuurlijke elementen om over te klimmen en te klauteren. Geen standaard speeltuin, maar iets dat echt onderdeel is van het park. Een park vol groen, waarin deze speelheuvel een mooie plek zou krijgen. In de grote wadi zou bovendien een speciale speelboom komen.
De werkelijkheid: geen speelheuvel, wel een speelplek
Geen speelheuvel dus, maar wel speeltoestellen in speelzand. Naast de toestellen die op de foto te zien zijn, is er ook nog een speciale schommel geplaatst. Opvallend is dat er zelfs kinderen van de andere kant van het station komen spelen.
Maar van de speelboom in de wadi is niets terechtgekomen. Alleen afval en versleepte rotsblokken. Er staat meer onkruid dan gras. Het lijkt erop dat de wadi niet als bruikbaar deel van het park wordt gezien: geen stapstenen, niet onderhouden, geen speeltoestel.
Ook over de kwaliteit van het aanwezige doel zijn wel opmerkingen te maken. Gaten in het net. Geen fijne plek, waarbij de bal aan de ene kant in de wadi belandt en aan de andere kant zo de weg op vliegt.
Oplossing: zorg voor een beter doel en maak een beperkte afscheiding richting de wadi. Verder moeten de muurtjes uit onderdeel 2 alsnog worden gerealiseerd, zodat de bal ook daar wordt tegengehouden. En als er een speelboom is bedacht, dan moet die er gewoon komen.
Onderdeel 5: Verlichting
De verlichting in het plan werd ontworpen en geselecteerd op uniformiteit in de wijk en de uitstraling richting het station. Het doel was om ’s avonds een goed verlicht fiets- en voetpad te hebben. Zoals ook op de afbeelding van het plan te zien is, werd met een rode cirkel een lichtmast aangegeven met aan twee zijden een lamp: een hoge voor het fietspad en een lage voor het voetpad.
De werkelijkheid: eenzijdige en slechte verlichting
Tijdens de uitvoering bleken de lichtmasten maar aan één zijde een lamp te hebben. Die zijn boven het fietspad geplaatst. Later zijn de lichtmasten nog aangepast met een draaiend element, zodat de lampen iets verdraaid konden worden en vlakker kwamen te staan. Daarmee zouden ze ook het voetpad moeten verlichten.
In de praktijk is op het voetpad ’s avonds echter amper iets te zien. Het gevolg is dat voetgangers ’s avonds massaal over het fietspad lopen.
Oplossing: herstel wat nodig is. Doe een objectieve analyse en onderzoek of het voetpad voldoende wordt verlicht, en los het anders op. Het kan ook zijn dat er al winst te behalen is door de verlichting niet meer te dimmen. Ook hierover schreven we eerder al een artikel: Veiligheid in de Dimstand.
Extra onderdelen: wadi’s en Kiss & Ride
Extra: Wadi’s
We zijn steeds minder gecharmeerd van wadi’s, het huidige wondermiddel voor watermanagement. In park Tasveld nemen deze twee wadi’s samen 600 m² in, van de in totaal 2250 m² van het park. Dat is 27% van het groen.
Het beeld dat we nu vaak terugzien: een wadi vol rommel wat zich verzamelt in het laagste punt, veel onkruid, mogelijk een onveilige aansluiting op het grote riool, en nauwelijks toegankelijk. Er stond nog wel een speelboom ingetekend, maar of je graag in zo’n vieze wadi speelt, is nog maar de vraag.
Bij bouwplannen rekent men zich al snel rijk door wadi’s mee te rekenen als openbaar groen. Wij zullen in de toekomst extra goed letten op het gebruik van wadi’s. Dit mag niet ten koste gaan van voldoende bruikbaar speeloppervlak voor bijvoorbeeld kinderen.
Oplossing: Misschien is het een oplossing om de wadi te vullen met infiltratiekratten en het gebied daarboven weer vlak en bruikbaar te maken. Dan kan ook dit deel weer gebruikt worden om te voetballen.
Extra: Kiss & Ride
Aan de zuidzijde van het station ligt ook een zogenaamde Kiss & Ride. Daar komen auto’s om iemand even af te zetten voor de trein. Kom je bijvoorbeeld uit Liessel, dan ga je niet eerst het spoor over om iemand daar af te zetten, maar rijd je naar de Fabriekstraat. En als je daarna weer vertrekt richting Liessel, dan wil je ook terug naar de Liesselseweg. Je rijdt dan niet via de Vlierdenseweg, maar wilt keren.
En precies daar wringt het: de Fabriekstraat is net niet breed genoeg. Met alle drukte valt dat niet mee en uiteindelijk blijkt dat je net een stuk over het openbare groen moet rijden om te kunnen draaien.
In de plannen was dit nog een strook groen tussen de weg en de niet-gerealiseerde muur. In werkelijkheid is het nu een zandvlakte, die bij een beetje regen verandert in een modderpoel.
Oplossing: een mogelijke oplossing kan direct twee problemen aanpakken: het keren richting de Liesselseweg én het veiliger oversteken van fietsers vanaf het fietspad van Tasveld naar het station over de Fabriekstraat. Denk aan een draaicirkel of mini-rotonde, waarbij de ruimte van de berm – die nu toch al volledig kapot is gereden – netjes wordt meegenomen in de oplossing. Doordat auto’s in deze 30 km/u-zone dan ook een beetje over de mini-rotonde moeten sturen, gaat de snelheid eruit en steken fietsers veiliger over.
Samenvattend
Tien jaar later zien we dat van de oorspronkelijke plannen voor Park Tasveld op meerdere onderdelen te weinig terecht is gekomen. Beplanting ontbreekt, muurtjes zijn nooit gerealiseerd, onderdelen van het wandelpad zijn versoberd, de speelheuvel kwam er niet en ook de verlichting schiet tekort. Op meerdere punten is dat niet alleen jammer voor de uitstraling van het park, maar ook voor de bruikbaarheid en veiligheid. Juist daarom vinden wij dat het tijd is om niet langer door te modderen, maar gewoon te kijken hoe dit park alsnog netjes en compleet kan worden afgewerkt.
Ideeën
Heeft u zelf nog goede ideeën voor Park Tasveld of mist er iets in het verhaal? Laat het ons weten.
Opkomen voor Deurne.
Ons dorp.
Meer inhoud?
Lees bijvoorbeeld ook ons verhaal over het nieuwe zwembad:
